Η φανέρωση του Αγιάσματος του Αγίου Φανουρίου

Παρ'ότι έχουν περάσει ήδη αρκετά χρόνια περιπλάνησης στις Πολίτικες συνοικίες, υπάρχουν ακόμα τόσα πολλά πράγματα που συναντώ για πρώτη φορά και συνάμα μαγεύομαι, ενθουσιάζομαι και συγκινούμαι. Σε μία τέτοια κατηγορία ιδιαιτεροτήτων ανήκουν και οι "αρτηρίες" της Πόλης, τα Αγιάσματά της και τούτη την φορά είχα την τιμή και την ευτυχία να βρεθώ σε έναν χώρο που αρχικά δείχνει την εντύπωση πως είναι δυσκολοπρόσιτος και δεν φανερώνει στον καθένα την θρησκευτική και ιστορική ιδιαιτερότητά του. 

Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη μου καθώς βρέθηκα έξω από την είσοδο του Αγιάσματος του Αγίου Φανουρίου. Στην κατηφόρα ανάμεσα στα Ταταύλα και το Ντολάπντερέ, ένα απλό κτίσμα σαν μονοκατοικία που δεν τραβά την ματιά, ούτε προιδεάζει για κάτι. Μόλις όμως έφτασα στο κατώφλι του, μου φανερώθηκαν οι αγιασμένες πτυχές της Πόλης.

Το μικρό, γκρίζο κτίσμα δεν προιδεάζει για την εσωτερική του ιδιαιτερότητα

Μόλις όμως πέρασα το κατώφλι του, ο ενθουσιασμός μου μετράπηκε σε έκπληξη και μετά σε δέος

Δύο ορόφους κάτω από την επιφάνεια του δρόμου, βρίσκεται το Άγιασμα του Αγίου Φανουρίου

Στους διαδρόμους του Ξενώνα του Αγίου Σαμψών

Σε μια Πόλη που διαρκώς μεταβάλλεται και όλα στην επιφάνεια της δείχνουν να αλλάζουν τόσο γοργά και να αλλοιώνονται υπό τον φαύλο μανδύα της ανάπτυξης, υπάρχουν ακόμα σημεία που αρνούνται να σβηστούν και να υποταχθούν στα ψεύτικα και φανταχτερά φώτα της "προόδου". Σημεία που δείχνουν την πραγματική ταυτότητα των πραγμάτων και μαρτυρούν κάτι τρομερά ένδοξο και συνάμα ταπεινό.
Ακόμα και αν αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από απομεινάρια, όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση, παρ'όλα αυτά αρκούν ώστε να βιώσω την πραγματική Πόλη για πολλοστή φορά, να γίνω ένα με αυτήν, να παρουσιαστούν νοερά σπουδαίες εικόνες μπρoστά στα μάτια μου και να νοιώσω επίσης τριγύρω μου θαλπωρή, στοργή και φροντίδα. Δεν θα μπορούσα να αισθανθώ κάτι διαφορετικό. Περιπλανιόμουν άλλωστε στους διαδρόμους του μεγαλύτερου φιλανθρωπικού ιδρύματος της Αυτοκρατορίας, στον Ξενώνα του Αγίου Σαμψών!

Φτάνοντας στον Ξενώνα του Αγίου Σαμψών! Έτοιμος για ακόμη μια συναρπαστική έξαρση των αισθήσεων, της φαντασίας και των συναισθημάτων!

Η περιοχή γύρω από την Αγία Σοφία περιλάμβανε πλήθος εγκαταστάσεων και οι περισσότερες επικοινωνούσαν συνδεόμενες μεταξύ τους. Έτσι εκτός από την πλατεία του

Ένα παζάρι αλλοιώτικο από τ'άλλα

Οι περίπατοι στην Πόλη είναι πάντα απολαυστικοί και γεμάτοι ενδιαφέρον. Ορισμένες φορές βέβαια στα τουριστικά σημεία υπάρχει τόσο μεγάλη πολυκοσμία, κυνήγι τουριστών και βαβούρα που η περιπλάνηση χάνει την γοητεία της και γίνεται κουραστική. Όταν βρεθώ σε τέτοια μέρη, πάντα προσπαθώ να κόβω δρόμο και να κινούμαι παράλληλα από τα κεντρικά σημεία. Όταν μάλιστα αυτό το κόψιμο δρόμου περιλαμβάνει και ποιοτικές πινελιές, τότε η ανακούφιση μου συνδυάζεται και με χαρά. Ένα τέτοιο σημείο που πάντα χρησιμοποιώ και ενίοτε ξοδεύω και μερικές στιγμές είναι το Sahaflar Çarşısı, το παζάρι παλιών βιβλίων.

Μία από τις 2 εισόδους του παζαριού

Η τοποθεσία του παζαριού μόνον τυχαία δεν είναι. Ήδη απ΄τα χρόνια του Βυζαντίου υπήρχε εδώ αγορά βιβλίου και βιβλιοθήκες και αυτό δεν άλλαξε ούτε όταν η Πόλη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Παραδοσιακά εξάλλου, υπήρχαν πάντα βιβλιοπωλεία κοντά σε θεολογικά κέντρα και μεντρεσέδες και η περιοχή έχει αρκετά από αυτά. Αρχικά υπήρχε ειδική πτέρυγα βιβλίου μέσα στο Kapalı Çarşı αλλά μετά από τον μεγάλο σεισμό του 1894 ο χώρος μεταφέρθηκε στην σημερινή του θέση. Το Sahaflar Çarşısı διαθέτει 2 εισόδους. Η μία βρίσκεται στην βόρεια πλευρά του τζαμιού Μπέγιαζιτ και το παζάρι φτάνει ως απέναντι από την πύλη της σκεπαστής αγοράς.

Η είσοδος του πανεπιστημίου που αντικρίζει κανείς από την δυτική πλευρά του παζαριού

Κόβωντας δρόμο μέσα από την όαση βιβλίου, όπως μου αρέσει να την αποκαλώ

Σε αυτό το παζάρι δεν υπάρχουν ούτε εκνευριστικοί πωλητές ούτες ντελάληδες να σου παίρνουν τα αυτιά.

Σε αυτό το ήσυχο πέρασμα που βρίσκεται το παζάρι βιβλίου μπορεί κανείς να περπατήσει αργά, απολαμβάνοντας την πρωτόγνωρη απώλεια βαβούρας για τα δεδομένα της περιοχής και ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες να ξεφύγει από τον καυτές αχτίδες του ηλίου, μιας και το παζάρι προστατεύεται αρκετά καλά είτε από τις τέντες των βιβλιοπωλείων είτε από μερικά δέντρα που βρίσκονται εκεί. Αξίζει όχι μόνον το πέρασμα από εκεί αλλά και μια μικρή στάση για αναζήτηση κάποιου ενδιαφέροντος βιβλίου και κουβεντούλα με τους βιβλιοπώλες.

Η ποικιλία των εμπορευμάτων είναι μεγάλη και δεν περιορίζεται αποκλειστικά και μόνον σε βιβλία...

...τα οποία βέβαια στιβάζονται παντού

Τους προηγούμενους αιώνες εδώ βρίσκονταν σπανιότατα έργα και βιβλία μιας και ως το 1729 όλα τα βιβλία ήταν χειρόγραφα. Από εκείνη την χρονιά άρχισε η πώληση και εκτυπωμένων έργων. Στα μέσα του παζαριού υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στον İbrahim Müteferrika, ο οποίος άνοιξε το 1726 το πρώτο τυπογραφείο. Μια μεγάλη πυρκαγιά το 1950 κατέστρεψε δυστυχώς χιλιάδες σημαντικά και προπάντων χειρόγραφα έργα.

Το παζάρι περιλαμβάνει περίπου 23 βιβλιοπωλεία και χωρίζεται σε 2 διαζώματα

Εικόνα από το παζάρι των παλιών βιβλίων

Τα περισσότερα καταστήματα του Sahaflar Çarşısı παραμένουν κλειστά τις Κυριακές και τις αργίες μα τις υπόλοιπες μέρες είναι έτοιμα να σας υποδεχτούν. Καθώς θα περιπλανιέστε λοιπόν στα σοκάκια της Πόλης, κόψτε και εσείς δρόμο όπως κι εγώ και βρεθείτε σε μια από τις παλαιότερες αγορές της Πόλης, σε ένα παζάρι αλλοιώτικο από τ'άλλα.

Κρυμμένα μυστικά Κωνσταντινούπολης

Υπάρχει κάτι μαγικό στην Πόλη και από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα εδώ, μου πλάνεψε την καρδιά και την σκέψη. Αυτό δεν είναι ούτε οι εμπορικοί της δρόμοι με την πολυκοσμία, ούτε οι κεφτέδες και τα κεμπάπ, ούτε τα δερμάτινα και οι ναργιλέδες. Αυτή η, αρχικά απροσδιόριστη, μαγεία οφείλεται στην Ιστορία και στα Ιερά χώματα τούτης της γής και κάθε φορά που προσπαθώ να συλλάβω στην σκέψη μου την Κωνσταντινούπολη σαν έννοια, κυριεύομαι από δέος και ρίγη συγκίνησης.
Μια βροχερή και παγερή μέρα σαν κι αυτή αποφάσισα να έρθω σε άμεση επαφή με τα χώματα των προγόνων μας καθώς θέλησα να εισέλθω στα υπόγεια και κρυμμένα μυστικά της Κωνσταντινούπολης.

Η Ιστορία της Βασιλεύουσας ξετυλίγεται συνεχώς μπροστά στα μάτια μου και στην ιστορική χερσόνησο συναντώ συχνά πολλά τέτοια στοιχεία. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι το τμήμα του Ιπποδρόμου και συγκεκριμένα αυτό των πεσσών που στήριζαν την Σφενδόνη, το μέρος που βρισκόνταν η στροφή του Ιπποδρόμου.

Ότι απόμεινε από τον, άλλοτε, κολοσσιαίων διαστάσεων Ιππόδρομο. Εδώ οι πεσσοί που στήριζαν την Σφενδόνη

Είσοδος στοών που δυστυχώς έχουν σφραγισθεί

Ότι υπάρχει όμως πάνω στους δρόμους της Πόλης, υπάρχει και κάτω από αυτήν και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Δεν μπορείτε να νοιώσετε τον ενθουσιασμό μου καθώς ανακάλυπτα καινούριες υπόγειες δεξαμενές με κίονες και αυθεντικά ψηφιδωτά από εκείνες τις ένδοξες εποχές του Βυζαντίου, όπου η Πόλη ήταν το αδιαμφισβήτητο κέντρο του κόσμου.

Μία υπέροχη κιστέρνα από το παρελθόν...

...απευθείας μπροστά στα μάτια μου

Κοίταξα για λίγο το λιγοστό νερό που είχε απομείνει σε μία γωνία και διαπίστωσα πως η κιστέρνα δεν ήταν ικανή να συγκρατήσει την ορμή μου να έρθω σε επαφή με την υπόγεια Βασιλεύουσα. Η περιπλάνηση εξάλλου είχε μόλις αρχίσει...

Υπήρχε ακόμα νερό στην υπόγεια κιστέρνα

Συνέχισα λοιπόν την εξερεύνηση και διαρκώς κατέβαινα όλο και περισσότερο στα έγκατα της Πόλης. Μετά από λίγο ψάξιμο και περίπου 5 μέτρα από την επιφάνεια του δρόμου είχα την χαρά να ανακαλύψω αυθεντικά ψηφιδωτά περασμένων χιλιετιών!

Τα ψηφιδωτά αυτά αποτελούν τμήμα από το πάτωμα του τεραστίου συγκροτήματος που κατείχε την ονομασία Ιερόν Παλάτιον και περιλάμβανε αμέτρητους χώρους με κτίρια, διαμερίσματα, στοές, στρατώνες, δρόμους, παλάτια, λουτρά, εκκλησίες, αυλές, στάβλους και κήπους.

Τι μεγάλη συγκίνηση και θαυμασμός να ακουμπώ ψηφιδωτά πατώματα από το Ιερόν Παλάτιον...

...και να περπατώ εκεί που κατά το παρελθόν είχαν περπατήσει Βασιλιάδες, Πατριάρχες και Αυτοκράτορες ...

...και παρότι στα έγκατα της γής, εγώ να νοιώθω σαν στον Παράδεισο

Η κατηφόρα δεν είχε σταματημό και θα ήμουν γύρω στα 7 μέτρα κάτω από την επιφάνεια όταν διαπίστωσα ότι βρισκόμουν στην είσοδο μιάς υπόγειας εκκλησίας! Στην αρχή έμοιαζε απίστευτο μα όντως μπροστά μου βρίσκονταν πιθανόν η λεγόμενη Τρίκογχος ή ένα τμήμα από την εκκλησία της Παναγίας Οδηγήτριας. Τα συναισθήματα ενθουσιασμού από την κιστέρνα και τα ψηφιδωτά, μετατράπηκαν σε συναισθήματα δέους και ταπεινότητας. Περιεργάστηκα κάθε γωνιά του ναού και κάθε σημείο είχε κάτι να μου εκμηστηρευτεί. Φαντάστηκα στις κόγχες υπέροχες νωπογραφίες με μορφές Αγίων και με την φαντασία του μυαλού μου "ταξίδεψα" μερικές χιλιάδες χρόνια πίσω, όταν εδώ τελούνταν Θείες Λειτουργείες και πιστοί προσέρχονταν με ευλάβεια.

Ανακαλύπτοντας την εκκλησία στα έγκατα της Πόλης. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τα συναισθήματά μου

Στα μάτια μου παρουσιάστηκαν Εικόνες Αγίων που με κοιτούσαν στοργικά

Πρόσωπα Αγίων που δακρύζουν για την ξεχασμένη εκκλησία στα έγκατα της γης

Καθώς ετοιμαζόμουν να ανηφορίσω για την επιφάνεια της Πόλης, το βλέμμα μου έπεσε στα αριστερά του ναού και αμέσως η ματιά μου άστραψε....υπήρχε Άγιασμα στον ναό και ακόμα δεν είχε στερέψει! Πάνω από το Άγιασμα....μιά νωπογραφία με το μάτι κάποιου Αγίου ή Αγίας στραμμένο πάνω μου, ήταν σαν μου έλεγε: "Όσο δεν θα στερεύει η Πίστη των ανθρώπων, δεν θα στερέψει και τούτο εδώ το Άγιασμα". Έκανα τον Σταυρό μου, προσευχήθηκα και άρχισα να ανεβαίνω προς τα πάνω, προσπαθώντας να ταξινομήσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου.

Το αστείρευτο Άγιασμα της Παναγίας

Η τοιχογραφία πάνω από το Άγιασμα που με καθήλωσε

Είχα ήδη συγκλονισθεί από όσα είχα ζήσει τις τελευταίες ώρες και σκέφτηκα να επιχειρήσω μια τρίτη απόπειρα εξερεύνησης στην κάτω πλευρά της Πόλης. Φόβος να βρεθώ και πάλι κάτω από την επιφάνεια δεν υπήρχε. Εξάλλου αν είναι μείνω για πάντα κλεισμένος στα έγκατα της γής...τότε τουλάχιστον σε τούτα τα ευλογημένα χώματα της λατρεμένης μου Πόλης.

Δεν πέρασαν παρά κάμποσα λεπτά και βρέθηκα να κατηφορίζω ακουμπώντας τοιχώματα του βυζαντινού Παλατιού και τις αισθήσεις μου σε πλήρη έξαψη. Είχα εισέλθει στο εσωτερικό του Παλατιού της Μαγναύρας! Λίγο πριν βρεθώ στις κεντρικές αίθουσες, είδα μέσα από μια μικρή πύλη ένα φως. Η φαντασία μου οργίασε και νοερά πέρασαν από τον νού μου εικόνες ονειρεμένες. Φαντάστηκα περνώντας την είσοδο του παλατιού, τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο να στέκει απέναντί μου, καθισμένος στον χρυσό θρόνο του, που δεξιά και αριστερά ήταν διακοσμημένος με λέοντες. Και εκείνος φορώντας το βασιλικό στέμμα του να μου αποκρίνεται: "Διες τριγύρω..... εδώ βρίσκεται η αληθινή Πόλη! Εδώ χτυπούσε, χτυπά και θα χτυπά αιώνια η καρδιά της Βασιλεύουσας, όχι εκεί πάνω. Εσύ αξίωσες να φτάσεις ως εδώ. Μείνε μαζί μας για όσο θελήσεις... ", μου αποκρίθηκε και τον περιτριγύρισαν μαυροφορεμένες Άγιες σκιές, βυζαντινοί στρατιώτες και Πατριάρχες που λιβάνιζαν το Ιερόν Παλάτιον κρατώντας θυμιατά....

Λίγο πριν εισέλθω στο Παλάτι και συναντήσω νοερά τον Αυτοκράτορα

Σε Ιερά Παλάτια η φαντασία οργιάζει και ο θρύλος συναντά την πραγματικότητα

Δεν ξέρω πόσην ώρα ονειροπολούσα, συνομιλώντας με Αυτοκράτορες και παρατηρώντας σκιές να περιτριγυρίζουν το παλάτι. Εξαιτίας της βροχής κάποια χώματα έπεσαν στο δάπεδο και ο ήχος με επανέφερε στην πραγματικότητα. Είναι να μην το χάσεις το μυαλουδάκι σου όταν βρίσκεσαι μέτρα κάτω από την γη και θαυμάζεις θαμμένα παλάτια;

Το φώς που έρχονταν από τον δρόμο και με προσδιόριζε για το βάθος που βρισκόμουν

Το ταβάνι του Παλατιού. Κλασσική βυζαντινή κατασκευή

Ο ήχος των χωμάτων που κατέρευσαν, με επανέφερε στην πραγματικότητα

Περιπλανόμενος στα έγκατα της Πόλης και θαυμάζοντας τις κατασκευές των προγόνων μας

Πίσω από τις καλυμμένες πύλες υπάρχουν δίοδοι που οδηγούν σε δαιδαλώδεις στοές

Το παλάτι εκτός από το δωμάτιο του θρόνου, διέθετε αίθουσες, αυτοκρατορικά υπνοδωμάτια εως και εκκλησία, την Αγία Χριστίνα! Προφανώς επικοινωνούσε με άλλα κτίρια, βιβλιοθήκες και κήπους με υπέροχες αυλές.

Σταυροί στα έγκατα της γης

Πιθανόν παράθυρο που χρησίμευε σαν σύστημα εξαερισμού

Είναι δυνατόν να μην νοιώθει κανείς τεράστιο δέος περπατώντας στην αίθουσα του Παλατιού;

Μια τελευταία ματιά πριν αποχαιρετίσω τον υπόγειο βυζαντινό κόσμο

Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες έμεινα στον χώρο του παλατιού. Με τόσες ώρες περιπλάνησης, ανεπανάληπτους θυσαυρούς και μοναδικά συναισθήματα...τα είχα ψιλοχάσει. Ανηφορίζοντας τα μικρά σκαλοπάτια για τον επάνω κόσμο, στάθηκα και έριξα μια τελευταία ματιά σε τούτη την ανεπανάληπτη μυστική διάσταση του Βυζαντίου. Βγαίνοντας στον δρόμο επανήλθα στην πραγματικότητα από τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων και την βαβούρα. Ένας σερβιτόρος πέρασε δίπλα μου μαζί με έναν άλλον που κρατούσε μια πιατέλα κεμπάπ. Βλέποντας με να περπατώ αργά και σαν να μην ξέρω από εκείνα τα μέρη, θέλησε να με πιάσει πελάτη. Τον κοίταξα στα μάτια μα δεν του αποκρίθηκα, παρά συνέχισα τον δρόμο μου σκεφτόμενος όλα όσα είχα δεί τις τελευταίες ώρες. Ο σερβιτόρος γρήγορα με ξέχασε αφού το επόμενο ζευγάρι πελατών είχε έρθει ήδη στην αγκαλιά του, αναζητώντας αυτό που αποζητούν οι περισσότεροι τουρίστες. Τελικά το να νοιώθει και να καταλαβαίνει κανείς τι πραγματικά είναι η Κωνσταντινούπολη και τι Ιερά χώματα πατούμε, δεν είναι μόνον χαρά και τύχη...είναι ευλογία.

Μεγαλείο αρχιτεκτονικής καλαισθησίας

Θα μπορούσα να ονομάσω αυτήν την ανάρτηση με πάμπολους τρόπους,ιδιαίτερα αρνητικούς,διότι αναφέρεται σε κάτι που σταδιακά σβήνει και παραμένει μία νοσταλγική ανάμνηση. Όμως εκτός από πεισματάρης είμαι και άνθρωπος με θετική σκέψη και πιστεύω πώς ακόμα και την ύστατη στιγμή όλο και κάτι θα περισωθεί από την Πόλη των ονείρων μας.
Περπατώντας στην Πόλη...στο Κάντικιόι, το Πέραν με την κεντρική λεωφόρο του Σταυροδρομίου και τα γύρω στενά του Μπέιογλου, αρκεί κανείς να επιβραδύνει το βήμα του και να σηκώσει ψηλά το κεφάλι. Τότε θα παρατηρήσει τα αρχιτεκτονικά στολίδια τριγύρω του, τα οποία μοιάζουν να είναι ζωντανοί οργανισμοί που πεισματικά αντιστέκονται στους "δύσκολους" καιρούς και είναι σημάδια ή απομεινάρια από ένα περασμένο,ένδοξο παρελθόν. Θεωρώ καθήκον μου να τα αποθανατίσω στον φωτογραφικό φακο μου όσο είναι ακόμα καιρός.

Θαυμάστε τέχνη,καλαισθησία,ποιότητα και μαεστριά.Ο κίονας κορινθιακού ρυθμού συντροφιά με άλλες μαρμάρινες διακοσμήσεις. Αρχιτεκτονική ποίηση που στέκει ακόμα στην Πόλη

Κίονας με τον χαρακτηριστικό κοχλία έξω από στοά

Άκομα ένας κίονας στο Bekar Sokağı ,κάθετα της Ίστικλαλ

Τριγυρίζοντας στα σοκάκια σκέφτηκα τις μοντέρνες νέες κατασκευές που κακοποιούν κάθε μεγαλούπολη, το πόσο ασυναίσθητα έχουμε αλλάξει, τόσο εμείς μα και το τι θεωρούμε στις μέρες μας καλαισθησία καθώς και σε πόσο αισχρό περιβάλλον συνηθίσαμε να ζούμε. Ακόμα και μέσα από αυτό το μικρό παράδειγμα καταδεικνύεται το έλλειμα Παιδείας που δυστυχώς μας επέβαλαν και που αποτελεί και την πηγή όλων των άλλων προβλημάτων μας.

Πρώην διαμερίσματα που πλέον άδεια και εγκαταλελειμμένα περιμένουν τους οικονομικούς κερδοσκόπους

Πέτρα και μάρμαρο με λεπτομερέστατη διακόσμηση

Η παρατηρητική ματιά μου ανακάλυψε το σκαλισμένο όνομα στα δεξιά του μπαλκονιού: Αδαμαντίδης!

Διαμέρισμα με το χαρακτηριστικό προεξεχόμενο δωμάτιο και όμορφη διακόσμηση

Υπάρχουν σημεία που κατάφερα να φωτογραφίσω και μάλλον θα αποτελέσουν μοναδικά ντοκουμέντα για τις μελλοντικές γενιές.Να συλλογιούνται τι είχαμε και τι έχασαν...

Το ένδοξο Σερκιλντοριγιάν σε παλαιότερη φωτογραφία μου.Αρχιτεκτονικό αριστούργημα που θα δώσει την θέση του σε εμπορικό έκτρωμα

Η παρακάτω φωτογραφία είναι από την οροφή του ένδοξου κτιρίου που βρίσκεται δίπλα από το ελληνικό προξενείο επί της Ίστικλαλ. Εκεί που συντελείται ένα από τα μεγαλύτερα οικιστικά εγκλήματα στην Πόλη. Έπρεπε να ανέβω ως τον 6 όροφο του απέναντι κτιρίου για να τραβήξω τούτην την φωτογραφία.

Προσωπείο σε κάτι που μοιάζει με ασπίδα με τα λιοντάρια να το συντροφεύουν.Φωτογραφία που μάλλον θα αποτελέσει στο μέλλον μόνον ιστορικό τεκμήριο

Σκέφτηκα το πόσο διαφορετική αντίληψη υπήρχε εκείνες τις εποχές που κατασκευάστηκαν τούτα τα στολίδια, από τις δικές μας μέρες που μόνον το περιτύλιγμα μετρά. Οι αρχιτέκτονες θεωρούσαν δεδομένο να στολίσουν με μαρμάρινες διακοσμήσεις σημεία σε κορυφές κτιρίων που δεν θα μπορούσε κάποιος εύκολα ή ήταν αδύνατον να διακρίνει από τον δρόμο.Δεν έπασχαν από επιδειξιομανία μα απλά ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα όφειλε να είναι άψογο από τα θεμέλια εως την κορυφή του.

Διακόσμηση κτιρίου κάπου στην παλιά αγορά του Καντίκιόι.Αφημένη στην αγκαλιά του άπονου χρόνου

Η διακόσμηση στους κίονες είναι πρωτότυπη

Είναι ευτυχία,παρά την σταδιακή και ολοένα πιο επιθετική αλλοίωση των κτιρίων, να ανακαλύπτω "νέες" διακοσμήσεις στα υπέροχα νεοκλασσικά. Θυμάμαι με τι ενθουσιασμό αντίκρισα τούτα τα κτίρια στους πρώτους μου περιπάτους στην Πόλη (δες εδώ) και πως φτάσαμε σε καταστάσεις να καταστρέφουν έναν υπέροχο αρχιτεκτονικό πολιτισμό (δες εδώ).

Η διακόσμηση του κτιρίου του ελληνικού προξενείου στην Πόλη

Μια ακόμα Ωραία του Πέραν

Εικόνες από το κτίριο-θρύλο Σερκιλντοριγιάν που θα έπρεπε να είναι ένα προστατευόμενο μνημείο...

...και όχι το έπομενο κακόγουστο εμπορικό κέντρο της Ίστικλαλ.Το Σερκίλντοριγιάν αναδεικνύει το μεγαλείο της αρχιτεκτονικής καλαισθησίας και πολιτισμού της Πόλης

Κορινθιακά κιοανόκρανα

Νεοκλασσικά φουρούσια

Παράθυρο με όμορφη διακόσμιση περικοκλάδας

Δεν έχω καταλάβει ακόμα αν ανήκω στην κατηγορία των λίγων που παρατηρούν τούτα τα στολίδια ή αν και οι υπόλοιποι έχουν την ίδια γνώμη. Οφείλω πάντως να πω πως παράλληλα με αυτούς τους θυσαυρούς παρατηρώ και τους ανθρώπους τριγύρω που μάλλον μοιάζει να μην συμμερίζονται τον δικό μου θαυμασμό. Εσείς άραγε νοιώθετε σαν κι εμένα ή έχετε σαν κύριο στόχο τα ζαχαροπλαστεία,τα εμπορικά μαγαζιά και τα εστιατόρεια;

Μαρμάρινη διακόσμηση από τις λίγες

Το ελάφι,μία ακόμη κρυμμένη ομορφιά του Μπέιογλου

Τα παλιά μπαλκόνια διέθεταν διακόσμηση και από κάτω για τους περαστικούς.Η απόλυτη ένδειξη καλαισθησίας

Άνετα τούτος ο τοίχος θα μπορούσε να κοσμεί μουσείο ή καλλιτεχνική αίθουσα

Υπάρχει μια ρήση που λέει πώς: ότι δεν φαίνεται,δεν σημαίνει πως παύει να υπάρχει. Στα νεοκλασσικά κτίρια της Πόλης ταιριάζει απόλυτα διότι αν τα παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά,θα αρχίσει ν'ανακαλύπτει το παρελθόν τους. Εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται μα πράγματι είναι εκεί, υπάρχει και απλά καρτερά την ματιά μας. Το διαπιστώνει κανείς εύκολα στο κτίριο του Αδαμαντίδη που παρουσίασα λίγο παραπάνω όσο και στα πολυεθνικά Starbucks παρακάτω. Χιλιάδες κόσμος βλέπει την πινακίδα της αλυσίδας και υπνωτισμένα εισέρχεται στην καφετέρια. Πόσοι όμως από αυτούς παρατηρούν το όνομα που βρίσκεται πάνω από την ταμπέλα του μαγαζιού;

Ότι δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως δε σημαίνει πως δεν υπάρχει. Ν.Παπαδάκης δέσποζε κάποτε επιβλητικά σε τούτο το νεοκλασσικό

Μεγαλείο αρχιτεκτονικής καλαισθησίας

Κλείνοντας,θα ήθελα να αναρωτηθώ γιατί αλλάξαμε τόσο πολύ, ή μάλλον πως επιτρέψαμε να μας αλλάξουν, αργά και ασυναίσθητα, δίχως να καταλάβουμε τίποτα; Η αισθητική και η καλαισθησία γύρω μας, είτε αρχιτεκτονική είτε κάτι άλλο, είναι ένα απλό παράδειγμα από τα πολλά. Και αυτό φυσικά δεν είναι αποκλειστικότητα της Πόλης. Κοιτάξτε την εξέλιξη των πόλεων,όπου κι αν ζείτε και θα με καταλάβετε.